Ryan Murphy (Yazar, yönetmen ve yapımcı ) ve onun geliştirdiği Love Story dizisi gibi projeler birkaç farklı açıdan eleştirmeye baya açık. Özellikle Carolyn Bessette-Kennedy’nin yeniden popülerleşmesi üzerinden şu noktaların üzerinde sıkıca durulabilir:
- Trajediyi estetik bir hikâyeye dönüştürmek
- Görselliğin hikâyenin önüne geçmesi
- Mahremiyet meselesi
- “Ryan Murphy tonu”
Maddelere geçmeden önce asıl konulardan biri şu; Carolyn Bessette-Kennedy‘nin bir “moodboard”a indirgenmesi.
Hulu’nun Love Story (Dizi, 90’ların en çok konuşulan çiftlerinden John F. Kennedy Jr. ve Carolyn Bessette-Kennedy’nin hikâyesini anlatıyor. Birbirleriyle tanışmalarını, aşklarını ve evliliklerini takip ederken, çevrelerindeki medya baskısı ve halk ilgisinin ilişkilerine nasıl yansıdığını gösteriyor.) dizisiyle birlikte, Carolyn Bessette-Kennedy yeniden “keşfedildi” ve olacak olan oldu: o hızlıca bir “mood board”a dönüştürüldü. Stiline ve karakterine dair tüm detaylar, tek tip bir “üniforma” durumda.
Not: Diziyi izlemek kesinlikle keyifli; bunun keyfini engellemek istemem. Hatta karakterleri gerçekle eşleştirmeden, saf bir hikâye olarak izlemek daha keyifli olabilir.
Ama beynim durmuyor. Özellikle Carolyn Bessette-Kennedy’yi canlandıran Sarah Pidgeon’ın sürekli poz verme hali beni sahnelerden çok uzaklaştırdı. Karakter analizi muhtemelen ona şunu söylemiş: “Havalı görün, mesafeli ol, yıldızın hep yüksek olsun, enerjinle ortamı parçala.” Fakat Pidgeon, bu talimatı sadece tekrarlıyormuş gibi hissettirdi; sanki sürekli kendi içinde “Evet, şu an havalı olmalıyım” diyerek dolaşıyor.
Carolyn’in fotoğraflarından bile hissedilen o doğal kıpırtı ve duruş ile Pidgeon’un yorumu arasında bir bağ kuramadım. Emekleri için onu tebrik ediyorum ama karakterin iç dünyasına dair bir kıvılcım görememek beni biraz uzaklaştırdı.
Devam ediyorum.
1. Trajediyi estetik bir hikâyeye dönüştürmek
Ryan Murphy’nin yapımlarında gerçek hayat trajedilerinin dramatik ve stilize bir anlatıya dönüştürüldüğü kabak gibi bir gerçek. Bu sefer de aynısı oldu elbette. Ve ben belli ki romantik biri değilim.
John F. Kennedy Jr. & Carolyn Bessette hikâyesi, zaten ağır trajik hikayeye sahipken; televizyonun “çekici drama” formatına dönüştürülmesi diziyi izlerken aklımdan çıkmayan kısımlardan oluyor.
Murphy’nin projelerinde karmaşık karakterler ve ilişkiler çoğu zaman tek boyutlu dramatik bir çerçeveye oturtuluyor. İzleyiciye sunulan “hikâye” ile gerçek hayat arasındaki derin farkı göz ardı etme ihtimali de oldukça yüksek.
2. Görselliğin Hikâyenin Önüne Geçmesi
Tabii ki de önce şov önemli!! Kamera açıları, kostümler ve sinematografi, karakterlerin içsel dünyasından daha ön planda oluyor doğal olarak. Murphy projelerinde stil, kostüm ve atmosfer çok güçlüdür. Karakterlerin psikolojik derinliğinden çok ikonik görüntüler üzerine yapılan yönlendirmede oldukça başarılılar. Bu da özellikle Carolyn Bessette-Kennedy’nin “stil ikonuna indirgenmesi” eleştirisini doğuruyor.
Dizinin 25 Milyon saat izlendiği düşünülünce de “ne iyi yaptık” diyorlardır.
3. Mahremiyet Meselesi
Hikâyenin yeniden popülerleşmesi, trajediyi bir moda ya da kültürel ikon haline dönüştürebiliyor. Acıların metalaştırılması üzerinden devam.
Carolyn Bessette-Kennedy hayatı boyunca medyadan uzak durmaya çalışmış biri olarak biliniyor.
Dizinin üçüncü bölümde de, Jacqueline Kennedy’nin özel mektuplarını yaktığı sahnede, mahremiyet meselesine “saygı duyduk” mesajı mı taşıyordu acaba.
4. Ryan Murphy Tonu”: Stil ve Mizahın Trajediyi Gölgelemesi
Kendine özgü, bazen karikatürize ve abartılı ton, hikâyedeki trajediyi dramatik bir ambalajla sunuyor. Bu ton, izleyiciye hem çekici hem de hafifletilmiş bir trajedi deneyimi sunuyor; eleştirmenler bunu “trajediyi oyunlaştırmak” olarak yorumlayabiliyor.
Oyuncu Daryl Hannah, dizide kendisini temsil eden karakteri “yansıtılmamış, yanlış ve söylendiği gibi davranmayan biri” olarak tanımladı mesela.
5. Görselliğin hikâyenin önüne geçmesi
